مقایسه طرز کار عدسی چشم ما با عد سی در دستگاه عکسبرداری

کار دستگاه عکسبرداری از لحاظ دادن تصویر

مانند کار چشم است با این تفاوت که :

1-عدسی چشم بر خلاف عدسی دستگاه عکسبرداری  ماده جامدی نیست .

2-در دستگاه عکسبرداری  فاصله کانونی عدسی ثابت است

و اگر فاصله کانونی تغییر کند باید عدسی  آن حرکت کند.

ولی در چشمهای ما فاصله کانونی  عدسی متغییر است

و چشمهای ما با تغییر دادن این فاصله  از اشیاء واقع

در فواصل مختلف تصویر ایجاد می کند

یعنی عدسی چشمهای ما تطابق می کند ژ

ولی عدسی دستگاه عکسبرداری نه.

(چشمهای ما همواره طوری خود را تطبیق می کنند

که اشیای دور و نزدیک را واضح ببینند .

این عمل را تطابق گویند.

عمل تطابق

به کمک ماهیچه های مژگانی صورت می گیرد.

این ماهیچه ها سبب می شوند ضخامت عدسی چشمهای ما

و در نتیجه فاصله کانونی آن تغییر کنند .

برای دیدن اشیای نزدیک ،

ضخامت عدسی زیاد و فاصله کانونی آن کم می شود

و برای دیدن اشیای دور بر عکس ،

ضخامت عدسی کم و فاصله کانونی آن زیاد می شود .)  

بینایی از دید تصاویر

 

 

تفاوت دوربین و چشم انسان

The Eye and The Camera

چشمان ما قادر هستند تا به یک صحنه بنگرند و

 در‌‌ همان حال براساس موضوع در حال رویت،

 خود را تنظیم کنند. این در حالی است که

 دوربین عکاسی تنها یک نمای مشخص را ثبت می‌کند. 

این ویژگی چشم انسان عامل بسیاری از برتری‌هایی است

 که ما از چشم خود نسبت به دوربین عکاسی می‌شناسیم.

 به عنوان مثال چشمان ما قادرند میزان روشنایی تصویر

 را بر اساس سوژه‌های مختلف که بر آن فوکوس کرده‌ایم جبران کنند، 

می‌توانند به اطراف بچرخند و به این طریق زاویهٔ دید را افزایش دهند 

و یا به صورت پیاپی بر سوژه‌هایی با فواصل مختلف فوکوس کنند.

فرآیند دیدن بوسیله چشم بیشتر به یک دوربین فیلمبرداری شبیه است

 به این معنا که مغز تصاویر مرتبط به یکدیگر را به منظور

 استخراج یک تصویر نهایی پردازش می‌کند.

 در مجموع می‌توان گفت که سیستم بینایی انسان به دلیل زیر بی‌نظیر است:ژ

 آنچه که ما می‌بینیم در واقع تصویری است بازسازی شده

 توسط ذهن بر اساس ورودی‌هایی که توسط چشم تامین شده است 

و این تصویر دقیقا نتیجه نور رسیده به چشم‌ها نیست.

چشم شما بعنوان یک دوربین

در ادامه بصورت مختصر اعضاء مختلف چشم انسان با موارد مشابه

 در دوربین های عکاس مقایسه و بررسی می کنیم.

1. رفتار قرنیه (Cornea) چشم انسان

 بسیار شبیه به قسمت جلوی لنز دوربین است.

 قرنیه به همراه لنز که پشت عنبیه (Iris) قرار داردژ

 عضوهای درگیر در عمل فوکوس را تشکیل می دهند.

 قرنیه طیف های پراکنده و عریض نور را دریافت کرده

و آنها را به داخل مردمک چشم (Pupil) تغییر مسیر می دهد

 و سپس به قسمت میانی و شبکیه رنگی هدایت می کند.

2. عنبیه و مردمک چشم شبیه دهانه دوربین عمل می کنند. 

عنبیه ماهیچه ای است که وقتی منقبض می شود

 تمام سطح لنز به جز قسمت میانی را می پوشاند

 تا میزان نور ورودی به چشم را کنترل کرده

 و به خوبی در بازه عریض، زاویه دید وسیع و نور کم و زیاد کار کند.

3. در نهایت، شبکیه یک سطح حساس است که 

شبیه به سنسور تصویر در دوربین های دیجیتال عمل می کند.

 شبکیه دارای تعداد زیادی عصب حساس به نور است

 که قادرند پرتوهای نور را به سیگنال های قابل فهم مغز تبدیل کنند.

 این سیگنال ها از طریق اعصاب به مغز منتقل شده 

و در آن جا به تصویر تبدیل می شوند. 

به نظر می رسد بدلیل دریافت، درک و ارسال سیگنال ها

 به مغز شبکیه چشم مهمترین عضو چشم باشد.

 شبکیه مانند فیلم در دوربین است

 اگر تمام اعضا و یا قسمت های دوربین خوب کار کنند

 ولی فیلم یا شبکیه خوب نباشد تصویر خوبی نخواهیم داشت.