اقیانوس‌ها منابعی عظیم از انرژی حرکتی‌اند،که به صورت امواج،
جزر و مد و جریانهای همیشگی سطحی یا زیر آبی،
ناشی از اختلاف حرارت نقاط گوناگون، دیده میشود،
بررسی به‌کارگیری انرژی امواج پیشینه‌ای طولانی ندارد
و تنها چند دهه است که پژوهش‌ها در این زمینه آغاز شده‌است،
اما بهره‌گیری از انرژی حاصل از اختلاف حرارتی در اقیانوس‌ها،
بــه ســال 1929 بــاز میگــردد،
امروزه ساخــت نیــروگاه‌هــای
(Ocean Temperature Energy Conversion)
رو به افزایش است که با
تبدیل انرژی حاصل از اختلاف حرارت،
به انرژی الکتریکی، گامی نو در تولید برق به شمار میرود،
اما هنوز تنگناهایی در این راستا وجود دارد که باید رفع شود.
عبارتست از تولیدنیروی محرکه الکتریکی در یک رسانا
که در یک میدان مغناطیسی متغیر با زمان قرار دارد.
تغییر میدان مغناطیسی میتواند در اثر
یک جریان متناوب یا حرکت سرعتی رسانا و میدان باشد.
نیروی محرکه الکتریکی تولیدشده در نارسانا (مانند یک سیم‌پیچ)
در صورت باز بودن مدار، منجر به برقراری جریان الکتریکی میشود.
جریان تولید شده را جریان القایی می‌نامند.
در سال 1831 میلادی مایکل فارادی و جوزف هانری
طی آزمایش‌هایی دریافتند با دور و نزدیک کردن
یک آهنربا به یک سیم‌پیچ،
عقربهٔ مغناطیسی آمپرسنج سری با پیچه تکان میخورد
و مقداری ناچیز را نشان میدهد؛
به عبارت دیگر با تغییر میدان مغناطیسی
در سیم پیچ، جریان الکتریکی به وجود می‌آید.
همچنین با تغییر سطح پیچه یا تغییر زاویه بین پیچه
و راستای میدان معناطیسی نیز میتوان
القای الکترومغناطیسی را مشاهده کرد.