X
تبلیغات
وکیل جرایم سایبری

به وجود آمدن منظومه شمسی

شنبه 26 خرداد‌ماه سال 1397

منظومه شمسی ما حدود 4.6 میلیارد سال پیش،
 از ابر در حال چرخش بسیار بزرگی متولد شد.
این ابر عظیم که سحابی نامیده میشود از گاز و گرد و غبار تشکیل شده بود.
 بر طبق "نظریه سحابیشاید موج فشار ناشی از 
شوک انفجار یک نواختر در نزدیکی سحابی 
و نیز نیروهای جاذبه ای باعث شدند که این سحابی به هم فشرده شود.
 در نتیجه ذرات داخل سحابی به هم برخورد کردند. 
سحابی سریع تر و سریع تر چرخید 
و مثل یک دیسک فشرده و صاف و تخت شد. 
ذرات کوچک به هم فشرده شدند و اشیای بزرگی به وجود آوردند 
و به تدریج منظومه شمسی ما که شامل 
یک ستاره، سیارات و سایر اجسام است شکل گرفت.

این اعضاء عبارتند از: سیارات، سیارک‌ها و ستاره دنباله‌دار. 

منظومه شمسی، سامانه‌ای متشکل از

 یک ستاره به نام خورشید و اجرام آسمانی است 

که در مدارهایی پیرامون آن میگردند.

 سامانه خورشیدی از انفجار یک ابر نواختر

 و فروریزش یک ابر چرخان پدید آمد

 و در دوران رنسانس و با مشاهدات افرادی از جمله گالیله کشف شد. 

این منظومه در بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع‌شده

و 25000 سال نوری از مرکز کهکشانی فاصله دارد.

خورشید بیش از 99/8 درصد جرم سامانه خورشیدی را شامل میشود 

و منبع انرژی بسیار از جمله انرژی گرما و نور است.

 اگر خورشید نابود شود، منظومه شمسی نیز نابود میشود.

چنان که گفتیم تراکم مواد در وسط دیسک از همه جا بیشتر بود.

 در نتیجه گرد و غبار و اشیایی به ابعاد سنگ ریزه 

در همین منطقه میانه دیسک با هم برخورد کردند 

و به توده های بزرگ تر و بزرگتری تبدیل شدند. 

در نهایت این توده ها سیاره های خاکی یعنی

 تیر، مریخ، زمین و ناهید را به وجود آوردند.

اما در فاصله دورتر از خورشید، سرما به حدی بود که آب یخ میزد.

 در این جا قطعات ریز یخ به هم برخورد کردند.

گاز و گرد و خاک را هم به داخل خود جارو کردند 

و به غول های گازی یعنی

مشتری، کیوان (زحل)، اورانوس و نپتون تبدیل شدند.

 اورانوس و نپتون که از مرکز متراکم دیسک دورتر بودند 

کوچک تر از دو غول گازی دیگر شدند.


نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد